Over koortsstuipen

Gezinsleven ten tijde van de covid-19 pandemie

Mijn benjamin is ziek geworden. Na een hele dag fijn buiten spelen kreeg hij tijdens het avondeten ineens de rillingen. Mijn man en ik keken elkaar aan. Het zal toch niet….

Het Corona virus beheerst al weken het nieuws en sinds enkele dagen worden Brabanders gevraagd extra maatregelen te nemen. Wanneer ik dan, na te weinig nachtrust door mijn zieke mannetje, ’s ochtends de oudste naar school breng en de speciale ‘Brabant ochtend show’ op 3 fm hoor kan ik daar even de humor niet van inzien. Al ben ik dan ook vrij serieus aangelegd. ‘Morgen gelden de maatregelen voor het hele land’ dacht ik nog…

Thuis aangekomen leek de dag te verlopen zoals je die verwacht met een ziek kind. Bank-gehang, een spelletje hier en daar, en filmpjes kijken. Het was nu wel iets anders omdat ook de middelste thuis was doordat juffie ziek was. Een van de eerste effecten van het Corona virus bij ons op school.

Na de lunch maakte mijn patiëntje zich op voor een dutje en zat ik naast hem mijn kapotte jas te maken. Vanuit mijn ooghoek zie ik hem op een vreemde manier wegglijden. Ik draai mijn hoofd en weet het gelijk. Hij heeft koortsstuipen. Hij wordt helemaal stijf en blauw met gebalde handjes voor zijn gezichtje. Zijn ogen zijn naar boven toe weggedraaid en slijm komt uit zijn mondhoek. Ik draai hem op zijn zij en schreeuw naar mijn andere zoon dat hij mijn telefoon moet pakken. Hij begrijpt de ernst en rent. Ik houd mijn kleine man met een hand vast zodat hij op zijn zij blijft liggen en draai 122. “Dit nummer is niet in ge….” Gvd wat is het nummer? 112! Ja de alarmcentrale, ambulance, straatnaam huisnummer en dan een stem die mij door deze hel heen praat.

Inmiddels heeft de ademloze fase plaatsgemaakt voor trekkingen. Daar ligt hij dan mijn kleine man te stuipen. Maar hij ademt weer! Hij ademt! En regelmatig want iedere keer als hij ademt moet ik zeggen “nu” van de stem uit de speaker. En dat zeg ik heel vaak.

De held van de dag is mijn middelste zoon die niet alleen de telefoon ging halen maar ook de ambulance heeft opgewacht en de hulpverleners binnen heeft gelaten.

“We moeten het vragen” waren de eerste woorden toen ze binnenkwamen. “Bent u of uw zoon in contact geweest met iemand die geïnfecteerd is met het Corona virus of bent u in Italië geweest”. Nee was daarop mijn antwoord en de mannen schoten me te hulp. Het schokken was gestopt maar aanspreekbaar was hij nog niet. Standaard metingen werden gedaan en die waren in orde. Hij maakte contact met me en begon te huilen. Hij wilde bij me zitten. De adrenaline maakte plaats voor misselijkheid. Nu was het zaak dat ik zelf even op adem kwam.

Inmiddels was een lieve buurvrouw binnengelopen om hulp aan te bieden. Ze nam mijn andere zoon even mee. De ambulance broeders probeerden voor mij een afspraak te maken bij mijn huisarts maar dit viel niet mee. Ze kwamen meerdere keren ‘er niet doorheenen toen ze telefonisch contact hadden was het even de vraag of het verstandig is dat iemand met deze klachten (koorts en verkoudheid) naar de praktijk toe zou komen. De hulpverleners drongen er echter op aan zodat ontstekingen konden worden uitgesloten. Twee uur later kon ik terecht.

De ambulance vertrok, verdwaasd en verward staarde ik voor me uit. Met mijn versufte peuter op schoot, die nu ontzettend moe was, ben ik gaan bellen. Lieve vrienden die voor mijn andere kinderen wilden zorgen die middag, een lieve broer die aanbood mee te rijden naar de huisarts als mijn man het niet op tijd zou redden. Liefde is ook dan weer alles dat er is…

Zowel tegen mijn vrienden als tegen mijn broer heb ik moeten zeggen “zo fijn als je wilt komen helpen, ik weet alleen niet wat hij heeft en wil jullie ook niet in gevaar brengen”. Daar hadden ze geen boodschap aan. Ze kwamen hoe dan ook helpen.

Bij de huisarts kwam er geen oor/keel/long/blaasontsteking aan het licht. Dan zal het dus een virus zijn. Welke dat zullen we nooit weten. Testen op Corona doen ze alleen bij zware klachten.

Inmiddels zijn we 2,5 dag verder en gaat hij zonder koorts naar bed. Het lijkt dus de goede kant op te gaan.

Het was niet de eerste keer dat het ventje koortsstuipen kreeg maar het blijft afschuwelijk om mee te maken. Nu, met het feit dat ik een beroep deed op ons zorgsysteem, maakt een dergelijke situatie pijnlijk zichtbaar dat we middenin een pandemie zitten. Zeer dankbaar voor de snelle hulp die ik kon ontvangen maar ik kan niet helpen eraan te denken dat dit over korte tijd weleens anders zou kunnen zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s