Over zindelijkheid

Mijlpaal! eentje waar ik niet emotioneel van word maar ronduit blij:  mijn jongste zoon is zindelijk. Na drie kinders die rondom hun tweede uit de luiers waren ben ik blij met onze aanpak. Voor inspiratie en boekentips deel ik daarom graag nogmaals mijn oude blog over zindelijkheidstraining.

Zindelijkheidstraining: kan dat ook anders?

Zindelijkheidstraining. Een woord dat tal van associaties oproept. Luiers, potjes, wc-bril verkleiners, ongelukjes, reservekleding, ik kan nog wel even doorgaan.

Ik heb vele peuters het zindelijkheidsproces zien doormaken. Wat een trammelant. Te jong, te oud, niet op het potje durven, alleen op het potje durven, niet kunnen ontspannen, geen interesse. Ik heb werkelijk van alles de revue zien passeren en kwam tot maar één conclusie: kan dit ook anders?

Ja dat kan! Ik werd getipt om het boek ‘Je baby op het potje’ van Laurie Boucke te lezen. Boucke zet een methode uiteen die zij Baby-Zindelijkheids-Communicatie (BZC) noemt. Het komt erop neer dat baby’s signalen geven waar ouders aan kunnen herkennen dat zij aandrang hebben. In onze samenleving negeren we echter het natuurlijke gevoel voor zindelijkheid door ze hun behoefte in luiers te laten doen.

Het boek was een echte eye-opener. Met name het luiergebruik in de Westerse samenleving. Er gaan al gauw vijf of zes luiers per dag doorheen. Wat een milieuvervuiling! En weet je wel wat dat kost? Natuurlijk heb je dan de wasbare luiers maar ook daar zitten haken en ogen aan.
Een broek maken zonder kruis? Zoals ze bijvoorbeeld in China doen? Ik denk niet dat ik het aandurf om dat te moeten verantwoorden.

Kort daarna kwam ik in aanraking met een ander boek ‘Zindelijk maken is kinderspel’. Een boek dat evenals bij BZC pretendeert dat je kindje met anderhalf jaar, zonder dwang of drang, uit de luiers kan zijn.

Toch voelde ik me niet helemaal comfortabel met of BZC of de methode van Mendelsohn. Ik was namelijk al te laat om met BZC te beginnen omdat volgens Boucke je de signalen het liefste vanaf dag 1 moest gaan volgen en mijn zoon inmiddels een half jaar oud was. Mendelsohn had veel goede tips maar de enorme hoeveelheid van het op het potje zetten stuitte me tegen de borst.

Wat ik gedaan heb is alle tips die mij van waarde leken meegenomen en ben ermee aan de gang gegaan. Na een experimentele fase kwam er een structuur in die voor ons allen werkte:

  • Leer de signalen kennen: Je kunt zien dat je kindje aandrang heeft als hij/zij begint te wiebelen of juist heel stil gaat zitten en in het ‘niets’ staart of naar zijn kruis grijpt. Bij poepen is het vaak erg duidelijk doordat je kindje scheetjes laat of begint te persen. De signalen zullen uiteraard per kind verschillen.
  • Reageren: Reageer op deze signalen door je kindje op het potje of op de wc te zetten. Wij kozen al vrij snel voor de wc (met wc bril verkleiner) zodat we erna gewoon konden doorspoelen en niet het potje hoefde schoon te maken. Uiteraard bleven we erbij en kon ons kindje al zitten.
  • Structuur: Kies voor een structuur. Wij kozen ervoor om onze zoon voor en na het slapen (ook dutjes) op de wc te zetten en op de momenten dat hij signalen gaf.
    Spelenderwijs: Absoluut geen dwang of drang gebruiken. We namen speelgoed of een boekje mee naar de wc. Komt er niks? dan komt er niks!

Resultaat van de methode was dat het ‘naar de wc gaan’ een gewoonte werd. Succes vond al vanaf de allereerste keer plaats dus dat zat wel snor. We hebben succes nooit overdreven beloond. Het wc-bezoek was er gewoon.

Natuurlijk waren wij reuze benieuwd wanneer het moment zou komen waarop meneer zelf zou zeggen dat hij moest. Vanaf 20 maanden heb ik de luier zoveel mogelijk afgelaten en na een aantal ongelukjes werd de link gelegd tussen aandrang en aangeven. Onze oudste zoon was met 22 maanden overdag zindelijk. Het hele introduceren van het potje of de wc op peuterleeftijd werd met deze aanpak teniet gedaan.

Vervolgens hebben we het bezoek aan de wc voor hem zo makkelijk mogelijk gemaakt door de mogelijkheden daarvoor te creëren. Kleding die hij gemakkelijk uit kon doen. Geen knopen, gulpjes, riemen en ritsen. Een krukje bij de wc zodat hij zelf erop kon klimmen en eventueel nog een wc bril verkleiner.

Inmiddels is onze jongste zoon alweer anderhalf jaar en vertelt ons sinds enkele weken zelf wanneer hij moet poepen. Gister hadden we de primeur dat hij een plasje zelf aangaf.

Het kost wat tijd en inspanning maar voor zowel ouder als kind is het heerlijk als die luier af kan.

Meer lezen?
– Zindelijk maken is kinderspel | Debby Mendelsohn | ISBN: 9789058779472
– Je baby op het potje | Laurie Boucke | ISBN: 9789072219091

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s