Nina is zwanger! Week 32: verlangen naar verlof?

Ik kijk er zo naar uit! Mijn verlof. Werken op de groep is voor mij echt een enorme inspanning. Ik heb super collega’s die me ondersteunen maar toch zit het in mij om maar door te blijven gaan. Ik ga over mijn grenzen wat betekent dat ik minimaal een dag moet herstellen van een werkdag wat helemaal niet kan want ik heb twee kinderen om te verzorgen en een huishouden om te runnen.

Nu schreeuwt mijn lichaam om rust. Al tien weken eerder kreeg ik fysieke klachten als rugpijn en bandenpijn maar nu heb ik bij de minste inspanning al last van harde buiken. Na overleg met de verloskundige en de oefentherapeut komt het erop neer dat het niet verstandig is om het groepswerk tot mijn verlof te blijven doen.

Na een gesprek met mijn leidinggevende hierover blijkt er vervangend, administratief werk te zijn wat nog wel prima te doen is. Oké het lang zitten op een bureaustoel is ook niet ideaal maar het veroorzaakt niet de klachten waar ik tot nu toe last van had. Nog een paar weken en dan mag ik met de voetjes omhoog.

Maar is het wel zo’n zegen als ik het mezelf voorstel dat verlof? Ik heb natuurlijk wel gewoon twee kinderen thuis. Het is in ieder geval niet te vergelijken met het verlof dat ik heb ervaren toen ik voor het eerst zwanger was. Moe dat ik ineens was. Heerlijk slapen, slapen en nog eens slapen. Lekker dutjes doen op de bank en… uitslapen. Ahhhh uitslapen dat zit sinds vier jaar niet meer in mijn vocabulaire.

Maar verlof betekent ook wachten. En wachten, daar ben ik niet heel goed in. Abel was uitgerekend op de dag voor mijn eigen verjaardag. Omdat ik hoopte dat ik wat eerder zou bevallen wilde ik mijn verjaardag niet vieren. Op de uitgerekende dag stuurde ik in de ochtend vrienden en familie toch maar het volgende appje:

‘Jullie zijn morgen toch van harte welkom op mijn verjaardag. X Nina de Eeuwig Zwangere’

Dat ik later die dag van Abel zou bevallen wist ik toen nog niet.

Ook met Vince was ik ongeduldig. Alles stond met 30 weken al klaar om te gaan bevallen en toen ik de uitgerekende datum gepasseerd was, was ik de wanhoop nabij. Wanneer komt hij nou?! Vijf dagen later dus.

Conclusie: wachten vind ik niet heel fijn. Ik kan beter iets om handen hebben. Werken, mits dit nog te doen is, is dus helemaal niet zo’n vreemde optie. Het zorgt voor afleiding. Inmiddels ben ik een fervent schrijver dus wanneer ik mij energiek en geïnspireerd voel sla ik aan het typen. Echt verlangen naar verlof heb ik dus niet. Eerder naar de geboorte van de baby.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s