Nina is zwanger! Week 28: loslaten

Mijn oudste zoon Abel is vier jaar geworden. Dat betekent dat hij naar school mag. Samen met mijn man hebben we een kennismaking gehad met de juf en mocht Abel lekker het lokaal verkennen. We vertelden aan de juf hoe Abel in elkaar steekt en dat wij als ouders het idee hadden dat hij echt toe was aan de volgende stap.

Dat hij toe was aan nieuwe uitdagingen was zeker waar. Thuis is hij zijn speelgoed beu en het samenspelen met Vince ging de afgelopen twee maanden voor geen meter. Op het moment liggen ze te ver uit elkaar qua interesses en vaardigheden om het enigszins vreedzaam te laten verlopen. Op naar de kleuterklas!

Maar poeh hee valt mij dat even tegen! Iets wat bij mij absoluut niet samengaat is zwanger zijn en dealen met grote gebeurtenissen. En Abel naar school is niet alleen voor hem maar zeker ook voor mij een ‘grote gebeurtenis’.

Vier jaar lang is mijn eerstgeboren zoon bij mij geweest. Om me heen. Altijd in het vizier. Hij ging dan wel één dag per week naar het kinderdagverblijf maar daar werk ik zelf. Dat betekende in de praktijk dat ik hem zeker een paar keer per dag zag, dat ik wist waar hij mee speelde en met wie en dat ik de mogelijkheid had er voor hem te zijn indien noodzakelijk. Overigens was deze situatie ook niet ideaal omdat het zeker ook moeilijk was voor ons allebei om elkaar los te laten terwijl we een lokaal van elkaar verwijderd waren.

De dag van de waarheid is aangebroken. In het halletje van de klas trekken we de schoentjes uit en de slofjes aan. Ik laat hem zien waar zijn kapstokje is. Hij houdt mijn hand stevig vast en zit aan mijn been vastgeplakt. We mogen het lokaal in en samen met hem loop ik naar zijn juf. Ze begroeten elkaar en hij mag een plekje zoeken in de kring. Ik blijf nog even achter hem zitten en nog steeds houden we elkaars hand vast. De kleuters die binnen komen merken op dat er een nieuwe jongen in de klas is. Het is spannend. Dan vraagt de juf mij om te vertrekken. Ik geef hem een dikke kus en zeg hem dat we hem komen halen als school weer klaar is.

Uit ervaring weet ik dat het afscheidsmoment het lastigste is voor zowel ouder als kind. Er is niks fijns aan het feit dat je kindje zich onzeker, verdrietig of gespannen voelt en er van jou verwacht wordt om hem toch los te laten. Met de wetenschap dat het bij de meesten na een korte periode weer goed gaat loop ik hoopvol het lokaal uit.

Nog één keer kijk ik om. Daar zit ie dan, mijn blonde manneke, naast de juf in die grote kring vol kleuters. Ik realiseer me dat ik het er moeilijker mee heb dan hij. Met buikpijn loop ik over het schoolplein en kan nog net mijn tranen bedwingen tot ik het terrein af ben. Dan komen de waterlanders. Met mijn dikke buik wurm ik mij achter het stuur. Ik trek de deur dicht en begin heel, heel hard te brullen..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s