Tijd voor jezelf

Ik heb het tal van keren voorbij zien komen. Moeders die het erg lastig vinden om afscheid te nemen van hun kinderen als ze naar het kinderdagverblijf komen. Ze blijven wat rondhangen, spelen wat mee, geven vier ‘allerlaatste’ kussen en gaan daarna buiten nog even voor het raam staan zwaaien.
Dat ik zelf ook tot die categorie zou gaan behoren had ik niet zien aankomen.


Natuurlijk vind ik het vervelend om mijn kindje verdrietig achter te laten wanneer ik hem naar het kinderdagverblijf breng. Dat steekt, je hart verscheurt, maar tegelijkertijd weet ik uit ervaring dat ze meestal maar kort verdrietig zijn. Het is het moment van afscheid dat vaak het lastigst is. Bovendien bellen de leidsters op als het niet goed gaat en zijn we binnen een korte tijd weer herenigd.

Oké met het ‘kinderdagverblijf-afscheid’ kan ik handelen maar nu zat er een afscheid van een ander kaliber aan te komen.

Na 2,5 jaar vrijwel fulltime te hebben gemoederd dacht ik dat het een puik plan was om er even tussenuit te gaan. Wat tijd voor mezelf. Twee dagen naar Berlijn. Lekker de toerist uithangen, beetje shoppen en gezellig samenzijn met wat familie.

Mijn drie mannen stonden samen met mij voor dag en dauw op om mij naar het station te brengen vanwaar ik met de trein naar Schiphol zou gaan. Ik voelde me gespannen, was niet spraakzaam en vond het lastig om ze een kus te geven.

Een uur later was ik op Schiphol. Daar zat ik dan. Omringd door mannen, vrouwen, alleen of samen. Zakenlui, toeristen, van alles wat.

Velen van ons maken op dit moment de ‘ik ga boarden foto’. Een selfie met het vliegtuig dat buiten klaarstaat op de achtergrond en plaatsen deze op Instagram en Facebook. Waarom maak ik geen selfie?

Dit zou een happy moment moeten zijn. Over twee uurtjes zit ik in Berlijn! Berlijn! Eindelijk een beetje tijd voor mezelf… Ow men ik kan zelfs uitslapen als ik wil. Alleen maar aan mezelf denken. Leuke dingen doen en bovenal ontspannen.

Ontspan je Nina!

Maar ik voelde geen Happiness. Ik voelde zweet. Mijn hart bonsde in mijn keel en werd ik nou ook misselijk?! What’s wrong with me?

De afschuwelijke beelden en de nog altijd voortdurende nasleep van de MH17 ramp, een kind dat ziek wordt, 900 km verwijderd zijn van mijn gezin. De ‘wat-als’ scenario’s passeerden allemaal de revue. Niet zo mindful van me.

De passagiers boarden één voor één het vliegtuig en ik stond vastgenageld aan de grond. ‘Ik kan het niet’ appte ik naar mijn man. ‘Ik kom maar huis’.

En zo geschiedde. Om 11.00 uur stond ik weer op Centraal Station Den Bosch. Rustig, opgelucht maar enigszins verward.

Een cursus pieker-niet zou me goed doen. Eerst maar eens wat oefenen voordat ik weer in mijn uppie op het vliegtuig wil gaan stappen. Voor nu volstaan de avonduurtjes. Met de jongens vredig slapend in hun bedjes, mijn man op de bank, in ons eigen huis. Dat is fijn tijd voor mezelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s