Koekje erbij?

Dinsdag is boodschappendag. Dan is alles weer opgegeten en moeten we echt een rondje winkels doen. Zoals vele andere zuinige nederlanders scan ik de folders en ga ik de aanbiedingen af. Alhoewel ik prefereer om alleen boodschappen te doen omdat dit veel praktischer en sneller is, komt het weleens voor dat we er een familie-uitje van maken. Ja je leest het goed een ‘uitje’ want dat is het.

Als alles zou verlopen zoals mijn jongens het voor ogen hebben zou de boodschappenronde er als volgt uitzien:

We beginnen altijd met het glas weggooien. Een feest om die potjes in die (oh zo vieze) glasbak te mikken en te luisteren naar het kabaal als de potjes stukvallen.

We vervolgen onze weg naar de Appie omdat we met zijn vieren zijn pakken we twee karretjes. Eén gewone en een ‘auto-boodschappenkar’. Abel en Vince vechten om de plek in papa’s ubercoole autoboodschappenkar en ik kan enigszins mijn lijstje afwerken. Tot we bij de versafdeling komen en de jongens kaasjes en worstjes krijgen aangeboden. Nou vooruit een hartige snack.

In de rij voor de kassa laden we de hele boel weer uit en er moet afscheid genomen worden van de auto. Maar daar is de kassajuffrouw met de troostende woorden: “Lust jij een koekje?” Een verlegen maar zekere ‘ja’ van Abel volstaat en Vince protesteert “Mag hij er ook al een?” vraagt ze me. Ik antwoord bevestigend en bespaar daarmee een klein drama. De kar zit vol. De grootste boodschappen zijn gedaan en staan opgestapeld achter het babyzitje waar Vince zit te smikkelen van de traktatie. Abel hangt met één hand aan de duwstang en met de andere knabbelt hij aan zijn kaakje terwijl hij op het rekje staat waar ooit een krat bier stond.

We passeren de motor, zo’n ding waar je een euro in moet gooien en die dan een korte periode treurig op en neer gaat. We hebben de tijd, beide jongens op dat ding en ik sta te kijken met twee natgesabbelde biscuitjes in mijn hand en mijn man die de jongens behoedt voor het vallen van het geautomatiseerde gevaarte.

Bij de Jumbo krijgen ze nog een banaan en bij de bakker staat een grote mand met minibroodjes waar ze er zelf een uit mogen pakken.

Voordat we het winkelcentrum verlaten staat daar de brandweerauto. Al maanden speelt Abel dat hij brandweer is en Vince imiteert zijn grote broer als geen ander. Samen hengsten ze aan de stuurtjes en de knopjes totdat het tijd is om de laatste boodschap te gaan doen. Op naar de Gamma.

Met beide jongens weer in de kar slenter ik achter mijn klusjesman aan. In de rij van de kassa gebeurt het. Het gezin dat voor ons aan de beurt is krijgt drie ballonnen mee. “Voor ieder een” zegt de medewerker. Ik zie de vader de ballonnen opblazen en zijn kinderen vinden het prachtig. “Mama ik wil ook een ballon” zegt Abel dan. Wanneer we aan de beurt zijn wordt zijn wens vervult en ook wij gaan met twee witte Gamma ballonnen huiswaarts.

Na een ochtendje glaswerpen, kaasjes en worstjes snacken, auto en motorracen, koekjes knabbelen en brandweertje spelen is die ballon de kers op de taart. Moe en voldaan wordt er nog één boterhammetje gegeten en rusten ze uit in hun bedjes. Boodschappendag; een abonnement op de Efteling is er niks bij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s